พระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ. 2545

พระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ. ๒๕๔๕∗ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.ใหไว ณ วันที่ ๒๓ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๕เปนปที่ ๕๗ ในรัชกาลปจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกลาฯใหประกาศวาโดยที่เปนการสมควรปรับปรุงกฎหมายวาดวยอนุญาโตตุลาการจึงทรงพระกรุณาโปรดเกลาฯ ใหตราพระราชบัญญัติขึ้นไวโดยคําแนะนําและยินยอมของรัฐสภา ดังตอไปนี้มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกวา “พระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ. ๒๕๔๕“มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ใหใชบังคับตั้งแตวันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเปนตนไปมาตรา ๓ ใหยกเลิกพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ.๒๕๓๐มาตรา ๔ บทบัญญัติแหงกฎหมายใดอางถึงบทบัญญัติแหงประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพงในสวนที่เกี่ยวกับอนุญาโตตุลาการนอกศาลใหถือวาบทบัญญัติแหงกฎหมายนั้นอางถึงพระราชบัญญัตินี้มาตรา ๕ ในพระราชบัญญัตินี้"คณะอนุญาโตตุลาการ" หมายความวา อนุญาโตตุลาการคนเดียวหรืออนุญาโตตุลาการหลายคน"ศาล" หมายความวา องคกรหรือสถาบันใดสถาบันหนึ่งที่มีอํานาจตุลาการตามกฎหมายของประเทศซึ่งเปนที่ตั้งของศาลนั้น∗ ประกาศราชกิจจานุเบกษา เลม ๑๑๙ ตอนที่ ๓๙ ก ลงวันที่ ๒๙ เมษายน ๒๕๔๕